راز حوَِِا

لبخندت را  حراج کن

بگذار لبانت در بیاید از این باکرگی

آغوشت را بگشا

بگذار آرام بگیرم در آن تا ابدیت

من و تو چه دیر به هم رسیدیم

و گاهی فکر می کنم

که این یعنی نرسیدن

نگاهت که هرز می شود به تمام تنم

می خواهم تمام زنانگی ام را بالا بیاورم

تا شاید بپوشاند مردانگیت را

در این زمانه خاموش

به من و این دل خسته رخصت بده

تا ز معاشقه تو و خورشید

نور را به سرای آئینه ببرم

دفتر شعر زن را پاره می کند

و با قهقه ای از سر مستی زن را به گوشه ای پرتاب می کند

و می گوید

دیگر عاشقانه هایت تمام شد

به چشمهای تو ایمان آوردم

اما تو به دستهای من هرگز

 پ.ن:برف می بارد ولی من دل به باران داده ام

جایی خوندم :

"بیا دنیا بسازیم نه با دنیا بسازیم "

از این جمله خوشم اومد نوشتم تا شما دوستای خوبم هم بخونید.

می خواهم به تمام دعا نویسان این شهر بگویم برایم دعایی بنویسند

تا شبها که به خواب می روم خواب تو را نبینم

آخر خسته شدم از این خوابهای بی تعبیر

مرام تو سوزاندن است و

مرام من سوختن

پ.ن:از چشمانت کار دیگر بر نمی اید که اینچنین آتش به جان می زند

ای کاش ایمان در دلهایمان بود

نه بر پیشانیمان

پ.ن:خسته شدم از دست این آدمای ریاکار

هوایم را داشته باش

که بدون هوا نمی توانم زندگی کنم

دیروز هر چی دنبال یه مرد گشتم که واقعن مرد باشه پیدا نکردم

پ.ن:خدایا هر چی نامرده شفا بده

عینکت را که عوض کنی

دنیایت تغییر خواهد کرد

فقط من نمی دانم باز هم در دریچه چشمانت جایی خواهم داشت؟

چند روزی سفر بودم

تازه  فهمیدم

هر جا که بری وقتی دلت باهات نیاد

اصلا بهت خوش نمی گذره

وقتی تو نباشی غزلواره های عشق بی قافیه می مانند

شعرهای من بعد ازتو هیچوقت ردیف نمی شوند

در این بهار جوانه می زنم

و می دانم

 دیدار تو شکوفایم خواهد کرد 

                                                          به امید دیدارت